ಯುದ್ಧದಿಂದ ಗೆಲುವಿಲ್ಲ: ಕರಗಿದ ಸೂಪರ್ ಪವರ್‌ಗಳ ಗತ್ತು-ಗೈರತ್ತು; ಇಸ್ರೇಲ್ ಒಂಟಿ, ಭಾರತಕ್ಕೆ ನೈತಿಕ ಪರೀಕ್ಷೆ

ಈ ಆಧುನಿಕ ಭೌಗೋಳಿಕ ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ ಷರತ್ತುಗಳ ಮೇಲೆ ಷರತ್ತುಗಳನ್ನು ವಿಧಿಸುವುದನ್ನೇ ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುವ ʼಮಹಾಶಕ್ತಿʼಯೊಂದು ತಾನು ಅನುಭವಿಸಿದ ಹಿನ್ನಡೆಯ ಫಲವಾಗಿ ಮಾತುಕತೆ ನಡೆಸುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಗೆ ಸಿಲುಕಿದೆ. ಇದು ಅತ್ಯಂತ ವಿರಳ ಸನ್ನಿವೇಶವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಇದೇ ದೃಶ್ಯವು ಕೊಲ್ಲಿ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು.

ಇಸ್ರೇಲ್ನೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡು ವಾರಗಟ್ಟಳೆ ಸೇನಾ ಮೇಲಾಟವನ್ನು ನಡೆಸಿದ ಹೈರಾಣಾಗಿರುವ ಅಮೆರಿಕ ಈಗ ಇರಾನ್ ಜೊತೆಗೆ ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ಒಪ್ಪಂದ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಮುಂದಾಗಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಈಗ ಮಂಡಿಸಿರುವ ಒಪ್ಪಂದದ ಷರತ್ತುಗಳು ಸಂಘರ್ಷವನ್ನು ಆರಂಭಿಸುವಾಗ ಬಳಸಿದ ವಿಜಯೋತ್ಸವದ ಭಾಷಣಗಳಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಭಿನ್ನವಾಗಿದೆ.

ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಡೊನಾಲ್ಡ್ ಟ್ರಂಪ್ ಅವರು ಇರಾನ್ ಒಪ್ಪಂದದ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಕಾಯುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಅಮೆರಿಕದ ಯುದ್ಧ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿ ತಿಳಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಲೆಬನಾನ್ ಮತ್ತು ಗಾಜಾದಲ್ಲಿ ಇಸ್ರೇಲ್ ತನ್ನ ನರಮೇಧದ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಗಳನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಲು ಸಮಯ ನೀಡಿದಂತಾಗಿದೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಯಾವುದೇ ಕದನ ವಿರಾಮಕ್ಕೆ ತಿಳುವಳಿಕಾ ಒಪ್ಪಂದಕ್ಕೆ ಒಳಪಡುವುದು ಪೂರ್ವಾಪೇಕ್ಷಿತವಾಗಿದೆ.

ಅಮೆರಿಕದಿಂದ ಹೊರಹೊಮ್ಮುತ್ತಿರುವ ಎಲ್ಲ ಬಣ್ಣದ ಮಾತುಗಳ ಹೊರತಾಗಿಯೂ ವಾಸ್ತವಿಕ ಚಿತ್ರಣವಂತೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ; ಇರಾನ್ ತನ್ನ ಶಕ್ತಿ ಏನು ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸಿದೆ. ಎರಡು ಪ್ರಬಲ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಇಡೀ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ತಮ್ಮ ಹಿಡಿತಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನ ನಡೆಸಿದರೂ ಕೂಡ ಒಂದು ಪ್ರಾಚೀನ ನಾಗರಿಕತೆಯಾಗಿ ಇರಾನ್ ಎದೆಗುಂದದೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ದೃಢವಾಗಿ ಎದುರಿಸಿದೆ.

ಟ್ರಂಪ್ ಅವರ ಇತ್ತೀಚಿನ 'ಟ್ರೂತ್ ಸೋಶಿಯಲ್' ಹೇಳಿಕೆಗಳು ಅವರು ಮರೆಮಾಚಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನೇ ಹೊರಹಾಕಿದವು. "ಇರಾನ್ ಎಂದಿಗೂ ಪರಮಾಣು ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವುದಿಲ್ಲ, ಹೊರ್ಮುಜ್ ಜಲಸಂಧಿಯನ್ನು ಯಾವುದೇ ನಿರ್ಬಂಧವಿಲ್ಲದೆ ತೆರೆಯಬೇಕು ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿರುವ ಸಮುದ್ರ ಗಣಿಗಳನ್ನು ತಕ್ಷಣವೇ ತೆರವುಗೊಳಿಸಬೇಕು" ಎಂದು ಅವರು ಒತ್ತಾಯಿಸಿರುವುದು, ವಿಜೇತನೊಬ್ಬನ ಘೋಷಣೆಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ದುಬಾರಿ ಮತ್ತು ಅಪಾಯಕಾರಿ ಸಂಘರ್ಷದಿಂದ ಹೊರಬರಲು ಅಮೆರಿಕ ಆಡಳಿತವು ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ಹತಾಶ ಪ್ರಯತ್ನದ ಬೇಡಿಕೆಗಳಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿವೆ.

ಫೆಬ್ರವರಿ 28 ರಂದು "ಭದ್ರತೆ" ಮತ್ತು "ಸ್ಥಿರತೆ"ಯ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಅಮೆರಿಕ ಮತ್ತು ಇಸ್ರೇಲ್ ಜಂಟಿಯಾಗಿ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ ಈ ಯುದ್ಧವು, ತನ್ನ ಮುಖ್ಯ ರಾಜಕೀಯ ಗುರಿಯಾದ 'ಇರಾನ್ ಅನ್ನು ಮಣಿಸುವುದರಲ್ಲಿ' ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಿಫಲವಾಗಿದೆ. ಬದಲಾಗಿ, ಈ ಸಂಘರ್ಷವು ಇರಾನ್ನ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿದೆ. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಹೊರ್ಮುಜ್ ಜಲಸಂಧಿಯ ಮೇಲೆ ಇರಾನ್ನ ಹಿಡಿತ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿದೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಪ್ರಪಂಚದ ಬಹುಪಾಲು ಇಂಧನ ಪೂರೈಕೆಯು ಇದೇ ಮಾರ್ಗದ ಮೂಲಕ ಸಾಗುತ್ತದೆ.

ಪಾಠ ಕಲಿಯಲು ನಿರಾಕರಿಸುವ ಅಮೆರಿಕ

ಇದು ಹಳೆಯ ಪಾಠ, ಆದರೆ ಅಮೆರಿಕ ಇದನ್ನು ಕಲಿಯಲು ಸಿದ್ಧವಿಲ್ಲ. ಮಿಲಿಟರಿ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆ ಎಂಬ ವ್ಯಸನವು ಸ್ವಯಂಚಾಲಿತವಾಗಿ ರಾಜಕೀಯ ವಿಜಯವನ್ನು ತರುವುದಿಲ್ಲ. ವಿಯೆಟ್ನಾಂನಲ್ಲಿ ಇದು ಸಾಬೀತಾಗಿದೆ, ಇರಾಕ್ನಲ್ಲಿಯೂ ಅಷ್ಟೆ, ಅಫ್ಘಾನಿಸ್ತಾನದಲ್ಲೂ ಇದೇ ಆಯಿತು. ಈಗ ಜಾಗತೀಕ ಸ್ವರೂಪ ಪಡೆದ ಆರ್ಥಿಕತೆಯ ದೌರ್ಬಲ್ಯಗಳನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ನಿರಂತರ ಬಾಂಬ್ ದಾಳಿಗಳನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿರುವ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಶಕ್ತಿಯ ವಿರುದ್ಧವೂ ಇದೇ ಸತ್ಯ ಮರುಕಳಿಸುತ್ತಿದೆ.

ಸದ್ಯದ ವರದಿಗಳ ಪ್ರಕಾರ, ಇರಾನ್ನ ಮೇಲಿನ ನಿರ್ಬಂಧಗಳ ಸಡಿಲಿಕೆ ಮತ್ತು 12 ಬಿಲಿಯನ್ ಡಾಲರ್ ಮೌಲ್ಯದ ಸ್ಥಗಿತಗೊಂಡಿರುವ ಇರಾನ್ನ ಆಸ್ತಿಯನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡುವುದು ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಮಾತುಕತೆಗಳ ಭಾಗವಾಗಿದೆ. ಈ ಅಂಶಗಳನ್ನು ವಾಷಿಂಗ್ಟನ್ ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದರೂ, ಇವು ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ರಿಯಾಯಿತಿಗಳೇ ಆಗಿವೆ. ಟ್ರಂಪ್ ಆಡಳಿತವು ಯಾವುದೇ ಒಪ್ಪಂದವನ್ನು "ಗರಿಷ್ಠ ಒತ್ತಡದ" ವಿಜಯವೆಂದು ಬಿಂಬಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬಹುದು, ಆದರೆ ಇತಿಹಾಸವು ಅದನ್ನು ಹಾಗೆ ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಕಡಿಮೆ.

ಅಮೆರಿಕ ಮತ್ತು ಇಸ್ರೇಲ್ ಕೇವಲ ಬಲಪ್ರಯೋಗದ ಮೂಲಕ ಮಧ್ಯಪ್ರಾಚ್ಯವನ್ನು ಅನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾಗಿ ಪುನರ್ ರಚನೆ ಮಾಡಬಹುದು ಎಂಬ ಭ್ರಮೆಯು ಕಳಚಿ ಬಿದ್ದಿರುವುದೇ ಇಲ್ಲಿನ ನಿಜವಾದ ಕಥೆ.

ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದೆ ಇಸ್ರೇಲ್‌ನ ಜಾಗತಿಕ ಪ್ರತ್ಯೇಕತೆ

ಪ್ರಾದೇಶಿಕತೆಯ ಉಲ್ಬಣದ ಹಿಂದೆ ಇಸ್ರೇಲ್ ಪ್ರಧಾನಿ ಬೆಂಜಮಿನ್ ನೆತನ್ಯಾಹು ಅವರ ಕೈವಾಡವಿದೆ. ಅವರ ಸರ್ಕಾರವು ಮಿಲಿಟರಿ ಅತೀಂದ್ರಿಯತೆಯನ್ನುರಾಜಕೀಯ ಹತಾಶೆಯೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆಸಿದೆ.

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನೆತನ್ಯಾಹು ಅವರು, ಇಸ್ರೇಲ್ನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುವ ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತವೂ ಒಂದು ಎಂದು ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಹೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಹೇಳಿಕೆಯು ಅವರ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ತೋರಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ಅವರ ಆತಂಕವನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸುತ್ತಿದೆ. ಇಸ್ರೇಲ್ ಇಂದು ತನ್ನ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆಂದೂ ಕಾಣದಂತಹ ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತತೆಯ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದು ಸತ್ಯ.

ಈ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟು ಇಸ್ರೇಲಿ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಪದೇ ಪದೇ ಹೇಳುವಂತೆ ಕೇವಲ "ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಪಕ್ಷಪಾತ"ದಿಂದ ಉಂಟಾದದ್ದಲ್ಲ. ಗಾಜಾದಿಂದ ಪ್ರತಿದಿನ ಹೊರಬರುತ್ತಿರುವ ಕರುಣಾಜನಕ ದೃಶ್ಯಗಳಿಂದ ಇದು ಉಂಟಾಗಿದೆ: ನೆಲಸಮವಾದ ಬಡಾವಣೆಗಳು, ಬಾಂಬ್ ದಾಳಿಗೆ ತುತ್ತಾದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳು, ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿರುವ ನಾಗರಿಕರು ಮತ್ತು ಅವಶೇಷಗಳ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿ ಮೃತಪಟ್ಟ ಸಾವಿರಾರು ಮಕ್ಕಳು. ಇಸ್ರೇಲ್‌ನ ಈ ಯುದ್ಧವು ಕೇವಲ ಸೇಡು ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಂತವನ್ನು ಮೀರಿ, "ಸಮೂಹ ಶಿಕ್ಷೆ"ಯಾಗಿ ಬದಲಾಗಿದೆ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಪ್ರಪಂಚದಾದ್ಯಂತ ಬಲವಾಗಿ ಮೂಡಿದೆ.

ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಯಹೂದಿ ಬೌದ್ಧಿಕ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ವಲಯಗಳಲ್ಲೂ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುವುದು ಅಸಾಧ್ಯವಾಗಿದೆ. ಹತ್ಯಾಕಾಂಡದ ವಿದ್ವಾಂಸರು, ಮಾನವ ಹಕ್ಕುಗಳ ಹೋರಾಟಗಾರರು ಮತ್ತು ಯುವ ಯಹೂದಿ ಧ್ವನಿಗಳು ಗಾಜಾದಲ್ಲಿನ ವಿನಾಶವನ್ನು ಖಂಡಿಸುತ್ತಿವೆ. ಅಲ್ಲದೆ, ಇಸ್ರೇಲ್ ವಿರುದ್ಧದ ಟೀಕೆಗಳನ್ನು 'ಯೆಹೂದಿ ವಿರೋಧಿ' ಎಂದು ಕರೆದು ಹತ್ತಿಕ್ಕುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಇವರು ತಿರಸ್ಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ನೆತನ್ಯಾಹು ಅವರ ಭಾರತದ ಬೆಂಬಲದ ಹೇಳಿಕೆ ಕೂಡ ದಾರಿ ತಪ್ಪಿಸುವಂತಿದೆ

ಭಾರತವು ತನಗೆ ಅಚಲವಾದ ಬೆಂಬಲ ನೀಡುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ನೆತನ್ಯಾಹು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಕೂಡ ದಾರಿ ತಪ್ಪಿಸುವಂಥದ್ದೇ ಆಗಿದೆ. ಭಾರತದ ರಾಜಕೀಯ ಸ್ಥಾಪಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಇಸ್ರೇಲ್ ಜೊತೆಗಿನ ಕಾರ್ಯತಂತ್ರದ ಮತ್ತು ಮಿಲಿಟರಿ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಬಲಪಡಿಸಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಅಭಿಪ್ರಾಯವು ಅಷ್ಟು ಸರಳವಲ್ಲ. ಭಾರತವು ಸುದೀರ್ಘ ವಸಾಹತುಶಾಹಿ ವಿರೋಧಿ ಸಂಪ್ರದಾಯವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ, ಇದು ಐತಿಹಾಸಿಕವಾಗಿ ಪ್ಯಾಲೇಸ್ಟಿನಿಯನ್ ಹೋರಾಟದೊಂದಿಗೆ ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದೆ.

1938ರಲ್ಲೇ ಮಹಾತ್ಮ ಗಾಂಧಿಯವರು ಎಚ್ಚರಿಸಿದ್ದರು: "ಅರಬ್ಬರ ಮೇಲೆ ಯಹೂದಿಗಳನ್ನು ಹೇರುವುದು ತಪ್ಪು ಮತ್ತು ಅಮಾನವೀಯ." ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ನೀವು ಹೇಗೆಯೇ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸಿದರೂ, ಈಗಿನ ಈ ದುರಂತದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವರ ಮಾತುಗಳು ಬಹಳ ಪ್ರಸ್ತುತವಾಗಿವೆ.

ದುರದೃಷ್ಟವಶಾತ್, ಪ್ಯಾಲೇಸ್ತೀನಿ ಜನರ ಸ್ವಯಂ ನಿರ್ಣಯದ ಹಕ್ಕನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಭಾರತ, ಇಂದು ನೈತಿಕ ನಿಲುವಿಗಿಂತ ಭೌಗೋಳಿಕ ರಾಜಕೀಯ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಮಹತ್ವ ನೀಡುತ್ತಿದೆ. ಇಸ್ರೇಲಿ ನಾಗರಿಕರ ಮೇಲೇನಾದರೂ ದಾಳಿ ಸಂಭವಿಸಿದರೆ ಪ್ರಧಾನಿ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ಅವರು ತಕ್ಷಣವೇ ಖಂಡಿಸುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ಮಹಿಳೆಯರು, ವೈದ್ಯರು, ಸಹಾಯ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳು ಸೇರಿದಂತೆ ಪ್ಯಾಲೇಸ್ತೀನ್ ನಾಗರಿಕರ ಸಾಮೂಹಿಕ ಹತ್ಯೆಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಮೌನ ವಹಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಈ ನೈತಿಕ ದ್ವಂದ್ವದಲ್ಲಿ ಭಾರತವೊಂದೇ ಅಲ್ಲ. ಸ್ಪೇನ್ ಮತ್ತು ಐರ್ಲೆಂಡ್ ಹೊರತುಪಡಿಸಿ, ಬಹುತೇಕ ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಇಸ್ರೇಲ್ಗೆ ಅತಿಯಾದ ರಿಯಾಯಿತಿ ನೀಡಿವೆ, ಆದರೆ ಈ ಪ್ರದೇಶದ ಇತರ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಂಯಮದಿಂದ ಇರುವಂತೆ ಒತ್ತಾಯಿಸುತ್ತಿವೆ.

ಆದರೆ, ಈ ರಿಯಾಯಿತಿಗಳು ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿವೆ ಎಂಬುದು ಮಾತ್ರ ನಿಚ್ಚಳವಾಗಿವೆ.

ಗಾಜಾದಲ್ಲಿ ವಿನಾಶ ಮುಂದುವರಿದಷ್ಟೂ, ಇಸ್ರೇಲ್ ತನ್ನ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಮಿಲಿಟರಿ ವಿಜಯಗಳನ್ನು ಕಾರ್ಯತಂತ್ರದ ದುರಂತವನ್ನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ಇಡೀ ನಾಗರಿಕ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯು ದಿಗ್ಬಂಧನ, ಸ್ಥಳಾಂತರ ಮತ್ತು ನಿರ್ನಾಮಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಇಡೀ ಜಗತ್ತು ಲೈವ್ ಆಗಿ ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗ, ಯಾವುದೇ ರಾಷ್ಟ್ರವು ದೀರ್ಘಕಾಲದವರೆಗೆ ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಾನ್ಯತೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಮಧ್ಯಪ್ರಾಚ್ಯದ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟು

ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ, ಮಧ್ಯಪ್ರಾಚ್ಯವು ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಯುದ್ಧದ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿದೆ. ಲೆಬನಾನ್ನಲ್ಲಿ ಇಸ್ರೇಲ್ನ ಆಕ್ರಮಣಶೀಲತೆ, ಗಾಜಾದಲ್ಲಿ ಪರಿಹಾರ ಕಾಣದ ದುರಂತ ಮತ್ತು ಇರಾನ್ನೊಂದಿಗಿನ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ಉದ್ವಿಗ್ನತೆಯು, ಈ ಪ್ರದೇಶದ ಆಚೆಗೂ ಹರಡುವ ಆರ್ಥಿಕ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯಿದೆ.

ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣಮುಂದೆ ಕುಸಿಯುತ್ತಿರುವುದು ಕೇವಲ ಕದನ ವಿರಾಮವಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ; ಅದು ಜಾಗತಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹತೆ. ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ನಿಯಮಗಳು, ಮಾನವ ಹಕ್ಕುಗಳು ಮತ್ತು ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಾನೂನಿನ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಭೌಗೋಳಿಕ ರಾಜಕೀಯ ಮಿತ್ರರ ವಿಷಯ ಬಂದಾಗ ಮಾತ್ರ ಅವುಗಳನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸುತ್ತದೆ.

ಅಮೆರಿಕ ಅತಿಯಾದ ಮಿಲಿಟರಿ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿರಬಹುದು, ಇಸ್ರೇಲ್ ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಬಲ್ಯ ಹೊಂದಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಇವೆರಡೂ ಒಂದು ಕಹಿ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿವೆ: ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾದ ಬಲಪ್ರಯೋಗವು ವಿಧೇಯತೆಯ ಬದಲಿಗೆ ಪ್ರತಿರೋಧವನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕುತ್ತದೆ. ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ, ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಯಾವುದೇ ಮಧ್ಯಪ್ರಾಚ್ಯ ದೇಶವು ಅಬ್ರಹಾಂ ಒಪ್ಪಂದಕ್ಕೆ ಯಾಕಾದರೂ ಸೇರುತ್ತದೆ?

ಕೊನೆಯದಾಗಿ, ಪ್ರತಿರೋಧವು ಎಷ್ಟೇ ದುಬಾರಿಯಾಗಿದ್ದರೂ, ಅದು ಮತ್ತೆ ಶಕ್ತಿಯ ಸಮತೋಲನವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತದೆ.

Disclaimer: ವಿವಿಧ ವಲಯಗಳಿಂದ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ಕಲೆಹಾಕಿ ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸಲು ದ ಫೆಡರಲ್, ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಲೇಖನಗಳಲ್ಲಿನ ಮಾಹಿತಿ, ಕಲ್ಪನೆಗಳು ಅಥವಾ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಲೇಖಕರದ್ದಾಗಿದ್ದು, ಅವು ʼದ ಫೆಡರಲ್‌ ಕರ್ನಾಟಕʼದ ದೃಷ್ಟಿಕೋನಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಮೂಲ ಲೇಖನ 'ದ ಫೆಡರಲ್‌' ಇಂಗ್ಲಿಷ್‌ ಜಾಲತಾಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿದೆ.