ತ. ನಾಡು ಉಪಚುನಾವಣೆ ಕೌತುಕ: ವಿಜಯ್‌ ಹಾಗೂ ಪಕ್ಷಾಂತರಿಗಳ ಭವಿಷ್ಯ ಬರೆಯುವರೇ ಮತದಾರರು?

ತಮಿಳು ನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಚೊಚ್ಚಲ ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ರಚಿಸಿದ ಬಳಿಕ ತಮಿಳಗ ವೆಟ್ರಿ ಕಳಗಂಗೆ ಮೊದಲ ಸವಾಲು ಎದುರಾಗಿದೆ. ಅದು ಅಕ್ಟೋಬರ್ ಆರರಂದು ನಡೆಯಲಿರುವ ಉಪಚುನಾವಣೆ. ರಾಜ್ಯದ ಮಧುರಾಂತಕಂ ಮತ್ತು ಧಾರಾಪುರಂ ವಿಧಾನಸಭಾ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳ ಉಪಚುನಾವಣೆಯು ಟಿವಿಕೆ ಸರ್ಕಾರದ ಕಾರ್ಯಕ್ಷಮತೆಗೆ ಒಡ್ಡಿದ ಅಗ್ನಿಪರೀಕ್ಷೆ ಎಂದೇ ಭಾವಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಹಾಗಿದ್ದೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಗಮನಕ್ಕೆ ಅರ್ಹವಾದ ಮತ್ತೊಂದು ಪರೀಕ್ಷೆಯೂ ಇದೆ. ಅದೇನೆಂದರೆ ಯಾವ ಪಕ್ಷದ ಚಿಹ್ನೆಯಡಿ ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿದ್ದಾರೋ ಆ ಪಕ್ಷವನ್ನು ತೊರೆಯುವ ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳು ರಾಜಕೀಯ ಬೆಲೆ ತೆರಬೇಕೇ ಅಥವಾ ಬೇಡವೇ ಎಂಬುದು. ಇದನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಲು ಈ ಉಪಚುನಾವಣೆಗಳು ಮತದಾರರಿಗೆ ಒಂದು ಅಸಾಧಾರಣವಾದ ಅವಕಾಶವನ್ನು ತಂದೊಡ್ಡಿದೆ.

ಅಖಿಲ ಭಾರತ ಅಣ್ಣಾ ದ್ರಾವಿಡ ಮುನ್ನೇತ್ರ ಕಳಗಂ (ಎಐಎಡಿಎಂಕೆ) ಶಾಸಕರಾದ ಮರಗತಂ ಕುಮಾರವೇಲ್ ಮತ್ತು ಪಿ.ಸತ್ಯಭಾಮಾ ಅವರು ತಮ್ಮ ಶಾಸಕ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ರಾಜೀನಾಮೆ ನೀಡಿ ಟಿವಿಕೆ ಪಾಳಯವನ್ನು ಸೇರಿಕೊಂಡಿದ್ದರಿಂದ ಈ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳು ತೆರವಾಗಿದ್ದವು. 2026ರ ವಿಧಾನಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಇವರಿಬ್ಬರೂ ಎಐಎಡಿಎಂಕೆ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳಾಗಿ ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿದ್ದರು. ಈಗ ಟಿವಿಕೆ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಮತ್ತೆ ಟಿಕೆಟ್ ನೀಡಿದ್ದು ಮರಗತಂ ಕುಮಾರವೇಲ್ ಅವರನ್ನು ಮಧುರಾಂತಕಂನಿಂದ ಮತ್ತು ಸತ್ಯಭಾಮಾ ಅವರನ್ನು ಧಾರಾಪುರಂನಿಂದ ಕಣಕ್ಕಿಳಿಸಿದೆ.

ರಾಜಕೀಯ ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹತೆ ಪಣಕ್ಕೆ

ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಚುನಾವಣಾ ಜನಾದೇಶದ ಅರ್ಥವಾದರೂ ಏನು ಎಂಬ ಮೂಲಭೂತ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಇದು ಹುಟ್ಟುಹಾಕುತ್ತದೆ. ಮತದಾರರಾದವರು ಒಬ್ಬ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಯನ್ನು ಪಕ್ಷದ ಹೆಸರು ಮತ್ತು ಚಿಹ್ನೆಯಡಿ ಆಯ್ಕೆಮಾಡಿದಾಗ ಅವರು ಕೇವಲ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೋ ಅಥವಾ ಆ ಅಭ್ಯರ್ಥಿ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವ ರಾಜಕೀಯ ವೇದಿಕೆಯನ್ನೂ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೋ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತದೆ. ಇದರ ಉತ್ತರವು ಕೂಡ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಕಡೆಗೆ ಸೀಮಿತಗೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳೂ ಮುಖ್ಯರಾಗುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದು ನಿಜವಾದರೂ ಪಕ್ಷಾಧಾರಿತ ಸಂಸದೀಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಪಕ್ಷದ ಒಡನಾಟ ಮತ್ತು ಅದರ ಚಿಹ್ನೆ ಕೂಡ ಮತದಾರರು ಮಾಡುವ ಆಯ್ಕೆಯ ಒಂದು ಭಾಗವೇ ಆಗಿರುತ್ತದೆ.

ತಮಿಳುನಾಡು ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಂತೂ ಇದು ಅತ್ಯಂತ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗೋಚರಿಸುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿನ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳು ಮತ್ತು ಚಿಹ್ನೆಗಳು ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕವಾಗಿ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖ ಪಾತ್ರವಹಿಸಿವೆ. ಒಬ್ಬ ಶಾಸಕನಾದವನಿಗೆ ರಾಜೀನಾಮೆ ನೀಡುವ ಎಲ್ಲ ಹಕ್ಕು ಇದೆ ಮತ್ತು ಪಕ್ಷ ತೊರೆಯಲು ಆತನಿಗೆ ಸಮಂಜಸವಾದ ಕಾರಣಗಳೂ ಇರಬಹುದು. ಆದರೆ ಕೇವಲ ಕಾನೂನುಬದ್ಧತೆ ರಾಜಕೀಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಇತ್ಯರ್ಥಪಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಒಬ್ಬ ಪ್ರತಿನಿಧಿಯು ಪಕ್ಷವನ್ನು ತೊರೆಯಲು ಸರ್ವಸ್ವತಂತ್ರರಾಗಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಆ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಅನುಮೋದಿಸಬೇಕೇ ಅಥವಾ ಬೇಡವೇ ಎಂಬುದನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಲು ಮತದಾರರು ಅಷ್ಟೇ ಸ್ವತಂತ್ರರಾಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಕೂಡ ಮರೆಯಬಾರದು.

ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮಹತ್ವದ್ದಾಗಿರುವುದು ರಾಜಕೀಯ ಸಮಯ. ಹೊಸ ಸರ್ಕಾರ ಅಧಿಕಾರ ವಹಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದು ಈ ವರ್ಷದ ಮೇ ತಿಂಗಳ ಹತ್ತರಂದು. ಅದಾಗಿ ಕೇವಲ ಮೂರು ವಾರಗಳ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಈ ಇಬ್ಬರೂ ಶಾಸಕರು ರಾಜೀನಾಮೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದರು. ಶಾಸಕರು ತಾವು ಗೆದ್ದಿದ್ದ ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಟ್ಟು ಮತ್ತೊಂದು ಪಕ್ಷದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಜನಾದೇಶವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಮುಂದಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಈ ಉಪಚುನಾವಣೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ರಾಜಕೀಯ ಮೈತ್ರಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿ ನೋಡುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಒಬ್ಬ ಪ್ರತಿನಿಧಿಯಾದವನ ನಡವಳಿಕೆಯನ್ನು ನಿರ್ಣಯಿಸಲು ಮತದಾರರು ಮುಂದಿನ ಚುನಾವಣೆಯ ತನಕವೂ ಕಾಯಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಮಾಜಿ ಶಾಸಕರೇ ಸ್ವತಃ ಅದೇ ಮತದಾರರ ಬಳಿಗೆ ಮರಳಿ ತೆರಳಿ ತಮ್ಮ ಹೊಸ ರಾಜಕೀಯ ಒಡನಾಟವನ್ನು ಬಹುತೇಕ ತಕ್ಷಣವೇ ಅನುಮೋದಿಸುವಂತೆ ಮತದಾರರ ಮೊರೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಫಲಿತಾಂಶ ನೀಡುವ ಸಂದೇಶ

ಕುಮಾರವೇಲ್ ಮತ್ತು ಪಿ.ಸತ್ಯಭಾಮಾ ಅವರು ಶಾಸಕರಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಆಯ್ಕೆಯಾದರೆ ಅದು ನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿ ಟಿವಿಕೆಯ ಚುನಾವಣಾ ಬಲವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅದೇ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಪಕ್ಷ ಬದಲಾಯಿಸುವ ಅವರ ತೀರ್ಮಾನಕ್ಕೆ ಮತದಾರರು ಒಪ್ಪಿಗೆ ಮುದ್ರೆ ಒತ್ತಿದ್ದಾರೆಂದೋ ಅಥವಾ ಇತರ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಗಣನೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ ಎಂದೋ ಸಾಬೀತಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಚುನಾವಣೆ ನಡೆದ ತಕ್ಷಣವೇ ಪಕ್ಷವನ್ನು ತೊರೆದು ಹೋಗುವುದರಿಂದ ಯಾವುದೇ ರಾಜಕೀಯ ನಷ್ಟವಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಸಂದೇಶ ಕೂಡ ರವಾನೆಯಾಗುತ್ತದೆ.

ಇದು ಉಳಿದ ಶಾಸಕರಿಗೆ ಪ್ರಚೋದನೆಯನ್ನು ನೀಡಿದರೆ ಅಚ್ಚರಿಯಿಲ್ಲ. ಒಬ್ಬ ರಾಜಕಾರಣಿ ಒಂದು ಪಕ್ಷದ ಚಿಹ್ನೆಯಡಿ ಗೆದ್ದು ತಕ್ಷಣವೇ ರಾಜೀನಾಮೆ ನೀಡಿ ಮತ್ತೊಂದು ಪಕ್ಷಕ್ಕೆ ಸೇರ್ಪಡೆಗೊಂಡು ಮರು ಆಯ್ಕೆಯಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ಪಕ್ಷಾಂತರ ಮಾಡುವುದು ಅಂತಹ ಅಪಾಯದ ಕಾರ್ಯತಂತ್ರವಲ್ಲ ಎಂಬುದೂ ವೇದ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಆಗ ಪಕ್ಷದೊಂದಿಗಿನ ಒಡನಾಟವು ಮತದಾರರಿಗೆ ನೀಡಿದ ಬದ್ಧತೆಗಿಂತ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ರಾಜಕೀಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಂತೆ ಕಾಣಲು ಶುರುವಾಗಲೂಬಹುದು.

ಮತದಾರರ ನಿರ್ಧಾರವಾದರೂ ಏನು?

ಈ ರಾಜೀನಾಮೆಗಳ ಸುತ್ತಲಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳು ಕುದುರೆ ವ್ಯಾಪಾರದ ಕುರಿತಾದ ಅಹಿತಕರ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನೂ ಹುಟ್ಟುಹಾಕುತ್ತವೆ. ಮೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಎಐಎಡಿಎಂಕೆ ಶಾಸಕರು ರಾಜೀನಾಮೆ ನೀಡಿ ಟಿವಿಕೆ ಸೇರಿದಾಗ, ಎಐಎಡಿಎಂಕೆ ಮತ್ತು ಇತರ ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷದ ನಾಯಕರು ಕುದುರೆ ವ್ಯಾಪಾರದ ಆರೋಪ ಮಾಡಿದ್ದರು, ಆದರೆ ಟಿವಿಕೆ ಅದನ್ನು ತಳ್ಳಿಹಾಕಿತ್ತು. ಹಣ ಕೈ ಬದಲಾಯಿತೇ ಎಂಬುದನ್ನು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಲು ಉಪಚುನಾವಣೆಯ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಮುಖ್ಯವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಯೆಂದರೆ, ಇಂತಹ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಿಂದ ಚುನಾವಣಾ ಜನಾದೇಶದ ಅರ್ಥವೇನು ಎಂಬುದು. ಒಬ್ಬ ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಯು ಒಂದು ಪಕ್ಷದ ಬ್ಯಾನರ್ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಟ್ಟು, ತಕ್ಷಣವೇ ಮತ್ತೊಂದು ಪಕ್ಷದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಅದೇ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಕೋರಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿದರೆ ರಾಜಕೀಯ ನಿಷ್ಠೆ ಎಂಬುದು ತಮಗೆ ಬೇಕಾದಂತೆ ವರ್ಗಾವಣೆ ಮಾಡಬಹುದಾದ ಸರಕಾಗಿದೆಯೇ ಎಂದು ಮತದಾರರು ಸಮಂಜಸವಾಗಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸಬಹುದು.

ಪಕ್ಷಾಂತರಗೊಂಡವರು ಸೋತರೆ, ಯಾವುದೇ ಕಾನೂನು ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಿಂದಲೂ ನೀಡಲಾಗದ ಉತ್ತರವನ್ನು ಮತದಾರರು ನೀಡಬಹುದು: ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಯಾವುದೇ ಕಾರಣವಿರಲಿ, ಮತದಾರರು ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಅಂತಹ ತೀರ್ಪು ಆ ಇಬ್ಬರು ಶಾಸಕರನ್ನು ಮೀರಿದ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಬೀರುತ್ತದೆ; ಅಂತಹ ಹೆಜ್ಜೆಗಳನ್ನು ಇಡಲು ಯೋಚಿಸುವ ಶಾಸಕರಿಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ಚುನಾವಣೆಯ ತಕ್ಷಣವೇ ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳನ್ನು ಸೆಳೆಯಲು ಬಯಸುವ ಪಕ್ಷಗಳಿಗೂ ಇದು ರಾಜಕೀಯ ಸಂಕಷ್ಟವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಬಹುದು. ಒಬ್ಬ ಶಾಸಕರ ಬೆಂಬಲವನ್ನು ಕುರ್ಚಿಯ ಜೊತೆಗೇ ತೀರಾ ಸುಲಭವಾಗಿ ವರ್ಗಾಯಿಸಬಹುದು ಎಂದು ಭಾವಿಸುವ ಮುನ್ನ ಪಕ್ಷಗಳು ಎರಡೆರಡು ಬಾರಿ ಯೋಚಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ಇಲ್ಲಿಯೇ ಚುನಾವಣಾ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯು ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಕಾನೂನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಪಕ್ಷಾಂತರ ವಿರೋಧಿ ಚೌಕಟ್ಟು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ರೀತಿಯ ಪಕ್ಷಾಂತರಗಳನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಕೆಲವು ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಅನರ್ಹತೆಗೆ ಅವಕಾಶ ನೀಡುತ್ತದೆ. ನ್ಯಾಯಾಲಯಗಳು ಕಾನೂನು ಸವಾಲುಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಈ ಯಾವುದೇ ಕಾರ್ಯವಿಧಾನಗಳು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಮುಖ್ಯವಾಗುವ ಈ ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ: ಯಾವ ಪಕ್ಷದ ಚಿಹ್ನೆಯಡಿ ಪ್ರತಿನಿಧಿಯು ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿದ್ದರೋ, ಆ ಪಕ್ಷವನ್ನು ತೊರೆದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಯನ್ನು ಮತದಾರರು ಇನ್ನೂ ನಂಬುತ್ತಾರೆಯೇ? ನಂಬಲೇಬೇಕೇ? ಇದಕ್ಕೆ ಮತದಾರರು ಮಾತ್ರ ಉತ್ತರಿಸಬಲ್ಲರು.

ಪಕ್ಷಗಳ ಮೇಲಿನ ಪರಿಣಾಮಗಳು

ಆದ್ದರಿಂದ, ಮಾಜಿ ಶಾಸಕರ ಸೋಲಿಗೂ ಒಂದು ಅರ್ಥವಿರುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅದು ಒಂದು ವಿಶಾಲವಾದ ಸಂದೇಶವನ್ನು ರವಾನಿಸುತ್ತದೆ: ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಾಂತರವು, ಕಾನೂನುಬದ್ಧವಾಗಿ ಸಾಧ್ಯವಿದ್ದರೂ ಸಹ, ರಾಜಕೀಯ ಬೆಲೆ ತೆರಲೇಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅದೇ ಗೆಲುವು ಇದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾದ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಕಳುಹಿಸುತ್ತದೆ: ಮೂಲತಃ ಅಭ್ಯರ್ಥಿ ಗೆದ್ದ ಪಕ್ಷದ ಬ್ಯಾನರ್ಗಿಂತ ಒಬ್ಬ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಯನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ನೋಡಲು ಮತದಾರರು ಸಿದ್ಧರಿದ್ದಾರೆ.

ಈ ಉಪಚುನಾವಣೆಗಳು ಪಕ್ಷಗಳ ಮೇಲೂ ತಕ್ಷಣದ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಬೀರುತ್ತವೆ. ಎಐಎಡಿಎಂಕೆ ಪಾಲಿಗೆ, ಈ ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಂದರೆ, ಪಕ್ಷವನ್ನು ತೊರೆದ ಶಾಸಕರ ಹಿಂದೆ ಅದರ ಮತದಾರರು ಕಣ್ಣುಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಯಾವುದೇ ವ್ಯಕ್ತಿಗಿಂತ ಪಕ್ಷದ ಗುರುತು ಬಲವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಟಿವಿಕೆಗೆ ಗೆಲುವು ಸಿಕ್ಕರೆ ಅದು ತನ್ನ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಆರಂಭಿಕ ಚುನಾವಣಾ ಮಾನ್ಯತೆಯನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತದೆ. ಡಿಎಂಕೆ ಪಾಲಿಗೆ, ಒಂದು ಗೆಲುವು ಆಡಳಿತಾರೂಢ ಪಕ್ಷದ ಮೊದಲ ಕೆಲವು ತಿಂಗಳುಗಳ ಆಡಳಿತವು ಇನ್ನೂ ಸಾರ್ವಜನಿಕರ ಒಪ್ಪಿಗೆಯನ್ನು ಪಡೆದಿಲ್ಲ ಎಂದು ವಾದಿಸಲು ಅವಕಾಶ ನೀಡುತ್ತದೆ.

ಆದಾಗ್ಯೂ, ಈ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಗಳು ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಮರೆಮಾಚಬಾರದು. ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವವು ಭಾಗಶಃ ಕಾನೂನುಗಳು ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿದೆ, ಆದರೆ ಇದು ಚುನಾವಣೆಯು ಪುರಸ್ಕರಿಸುವ ಅಥವಾ ಶಿಕ್ಷಿಸುವ ನಡವಳಿಕೆಯ ಮೇಲೆಯೂ ನಿಂತಿರುತ್ತದೆ. ಶಾಸಕರು ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರಚೋದನೆಗಳಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ನೀಡುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಯಾವ ಜನಾದೇಶದ ಮೇಲೆ ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿದ್ದಾರೋ ಅದನ್ನು ಕೈಬಿಡುವ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳನ್ನು ಮತದಾರರು ಶಿಕ್ಷಿಸಿದರೆ, ಪಕ್ಷ ಬದಲಾಯಿಸುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಮತದಾರರು ಅವರನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅರ್ಹರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿ ಗೆಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಅದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾದ ಪಾಠವನ್ನು ಕಲಿಯುತ್ತಾರೆ.

ಆದ್ದರಿಂದ, ಅಕ್ಟೋಬರ್ 6ರಂದು ನಡೆಯುವ ಉಪಚುನಾವಣೆಗಳು ಎಐಎಡಿಎಂಕೆ, ಡಿಎಂಕೆ, ಟಿವಿಕೆ ಮತ್ತು ಇತರ ಪಕ್ಷಗಳ ನಡುವಿನ ಸಾಧಾರಣ ಸ್ಪರ್ಧೆಯನ್ನು ಮೀರಿ ಗಮನ ಸೆಳೆಯಲು ಅರ್ಹವಾಗಿವೆ. ರಾಜಕೀಯ ನಡವಳಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ತಕ್ಷಣದ ತೀರ್ಪು ನೀಡಲು ಇದು ಮತದಾರರಿಗೆ ಒಂದು ಅಪರೂಪದ ಅವಕಾಶವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರಶ್ನೆಯು ಯಾವ ಪಕ್ಷವು ಈ ಎರಡು ವಿಧಾನಸಭಾ ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಗೆಲ್ಲುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ. ಚುನಾವಣೆಯಾದ ತಕ್ಷಣ ಒಬ್ಬ ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಯು ತನ್ನ ರಾಜಕೀಯ ನಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿ, ಮತದಾರರು ತನ್ನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಸಮಂಜಸವಾಗಿ ನಿರೀಕ್ಷಿಸಬಹುದೇ ಎಂಬುದು ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿದೆ.

ಕುಮಾರವೇಲ್ ಮತ್ತು ಸತ್ಯಭಾಮಾ ಅವರ ಜೊತೆಗೆ, ಅಕ್ಟೋಬರ್ 6ರಂದು ಮತದಾರರೂ ಸಹ ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಒಳಪಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಚುನಾವಣಾ ಜನಾದೇಶ ಎಂಬುದು ರಾಜಕಾರಣಿಯೊಬ್ಬರು ಒಂದು ಪಕ್ಷದಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಪಕ್ಷಕ್ಕೆ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಹೋಗಬಹುದಾದ ಸರಕೇ, ಅಥವಾ ಅದನ್ನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಸಂಪಾದಿಸಬೇಕೇ ಎಂಬುದನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವ ಮೂಲಕ ಅವರ ತೀರ್ಪು ರಾಜ್ಯದ ರಾಜಕೀಯ ನಡವಳಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ವ್ಯಾಪಕವಾದ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಬೀರಬಹುದು.

Disclaimer: ವಿವಿಧ ವಲಯಗಳಿಂದ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ಕಲೆಹಾಕಿ ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸಲು ದ ಫೆಡರಲ್, ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಲೇಖನಗಳಲ್ಲಿನ ಮಾಹಿತಿ, ಕಲ್ಪನೆಗಳು ಅಥವಾ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಲೇಖಕರದ್ದಾಗಿದ್ದು, ಅವು 'ದ ಫೆಡರಲ್ ಕರ್ನಾಟಕ'ದ ದೃಷ್ಟಿಕೋನಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಮೂಲ ಲೇಖನ 'ದ ಫೆಡರಲ್' ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಜಾಲತಾಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿದೆ.