ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಉದ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಮಹಿಳೆಯರ ಹಕ್ಕುಗಳೇ ಆಹುತಿಯಾಗಬೇಕೇ?

ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಜೀವನದಲ್ಲಿರುವ ಅನೇಕರು ಭಾರತೀಯ ನಾಗರಿಕತೆಯ ಸ್ಥಿತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ತೀವ್ರ ಕಳವಳ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಆತಂಕದ ಕೆಲವು ಭಾಗಗಳು ನಿರೀಕ್ಷಿತ ವಲಯಗಳಿಂದಲೇ ಬರುತ್ತಿವೆ; ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸ್ವಯಂಸೇವಕ ಸಂಘದ ಮುಖ್ಯಸ್ಥ ಮೋಹನ್ ಭಾಗವತ್ ಅವರು ಭಾರತದ ಭೂತಕಾಲವನ್ನು ತಮ್ಮದೇ ಆದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸುವ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ, ದಶಕಗಳ ಸಂಶೋಧನೆ ಮತ್ತು ಬರವಣಿಗೆಗಳನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸುವ ಯಾವುದೇ ಬದ್ಧತೆ ಹೊಂದುವುದಿಲ್ಲ.

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಮುಂಬೈ ಕರ್ಮಯೋಗಿ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪ್ರದಾನ ಸಮಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿದ ಅವರು, "ವಿದೇಶಿ ಆಕ್ರಮಣಕಾರರು" ಈ ಸಮುದಾಯಗಳನ್ನು ಬೇರುಸಹಿತ ಕಿತ್ತೊಗೆದು ಕಷ್ಟಕಾರ್ಪಣ್ಯಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿದ ಹೊರತಾಗಿಯೂ, ಭಾರತದ ಪರಿಶಿಷ್ಟ ಜಾತಿಗಳು ಮತ್ತು ಪಂಗಡಗಳೇ ಭಾರತದ ಮೂಲ ಗುರುತನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದವರು ಎಂದು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದರು. ಹಾಗಾಗಿ, ಇಂದು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಅವರ ಕೀಳುಮಟ್ಟದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಪುರಾತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು ಮತ್ತು ಇತಿಹಾಸಕಾರರು ಉತ್ತಮವಾಗಿ ದಾಖಲಿಸಿರುವ ಹಾಗೂ ಇಂದಿಗೂ ಮುಂದುವರಿದುಕೊಂಡು ಬಂದಿರುವ ಯಾವುದೇ ಮೂಲಭೂತ ತಾರತಮ್ಯ ಕಾರಣವಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಈ ಪುಣ್ಯಭೂಮಿಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕೆಡುಕನ್ನು ಆಮದು ಮಾಡಿಕೊಂಡ ವಿದೇಶಿಗರೇ ಕಾರಣ ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದರು.

ಅಷ್ಟು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ಅವರು "ಭಾರತದ ಕಾಡುಗಳಲ್ಲಿ ಉದ್ಭವಿಸಿದ" ವೇದಗಳನ್ನು ಮೂಲ ಸನಾತನಿಗಳಾದ ಬುಡಕಟ್ಟು ಜನಾಂಗದವರಿಗೂ ಲಿಂಕ್ ಮಾಡಿದರು.

ಐತಿಹಾಸಿಕ ತಿದ್ದುಪಡಿಗಳು

ಭಾರೀ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಕೈಗೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಈ ಐತಿಹಾಸಿಕ 'ತಿದ್ದುಪಡಿಗಳಿಗೆ' ನಾವು ಒಗ್ಗಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಇತಿಹಾಸಕಾರರಲ್ಲದೇ ಇರುವವರು ತಮ್ಮ ಆಧಾರಗಳ ಹುಡುಕಾಟವನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುವ ಮುನ್ನವೇ ತಮಗೆ ಏನು ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಮೊದಲೇ ತಿಳಿದಿರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಅವರು ಆ ಭಾಷಣದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಮುಂದುವರಿದು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: ನಮ್ಮ "ಭಾರತದ ನಾಗರಿಕತೆಯ ಚಿಂತನೆಯು ಸಾಮಾಜಿಕ ಒಪ್ಪಂದದ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಏಕತೆ, ಸಹಕಾರ, ಕರ್ತವ್ಯ ಮತ್ತು ಪರಸ್ಪರ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯ ಮೇಲೆ ಆಧಾರಿತವಾಗಿದೆ".

ವಿದೇಶಿಯರು ಯಾರನ್ನು ಬೇರುಸಹಿತ ಕಿತ್ತೊಗೆದಿದ್ದರೋ ಅವರನ್ನು ಭವ್ಯ, ವಿಶಾಲ ಮನೋಭಾವದಿಂದ ಮರಳಿ ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ಅವರು ಭಾರತೀಯ ಜನತೆಗೆ ಕರೆ ನೀಡಿದರು.

ಇಲ್ಲಿ ಅವರು ಗಣರಾಜ್ಯದ ಸ್ಥಾಪಕ ದಾಖಲೆಯಾದ ಭಾರತೀಯ ಸಂವಿಧಾನದ ವಿರುದ್ಧ ಮತ್ತೊಂದು ಆಘಾತವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾರೆ. ಈ ಸಂವಿಧಾನವು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಮಾನ ಹಕ್ಕುಗಳು ಮತ್ತು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ದೃಢವಾದ ಭರವಸೆಯ ಮೂಲಕ, ನಾವು ಪರಂಪರೆಯಾಗಿ ಪಡೆದ ಶ್ರೇಣೀಕೃತ ಮತ್ತು ಅನ್ಯಾಯದ ಸಮಾಜಕ್ಕಿಂತ ಭಿನ್ನವಾದ ಮತ್ತೊಂದು ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿತ್ತು.

ನಾವು ಇನ್ನು ಈ ಆದರ್ಶವನ್ನು ಸಾಕಾರಗೊಳಿಸದಿದ್ದರೂ, ಯಾವುದೋ ಒಂದು "ನಾಗರಿಕತೆಯ ಸಾರವನ್ನು" ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿ ಅದರ ವಿರುದ್ಧ ತಿರುಗೇಟು ನೀಡುವುದು ಎಂದರೆ ಕಾನೂನುಬದ್ಧ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಬುಡಮೇಲು ಮಾಡುವುದು ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರದ ನೈತಿಕ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಬಲವಾಗಿ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುವುದಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಅವರು ಯಾರನ್ನು ಭಾರತದ ನಾಗರಿಕತೆಯ ನೈತಿಕತೆಯ ಮೂಲ ಮತ್ತು ರಕ್ಷಕರು ಎಂದು ಬಿಂಬಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೋ, ಅದೇ ಜನರು ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ತಮ್ಮನ್ನು ಗುಲಾಮಗಿರಿಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟವರ ವಿರುದ್ಧ, ಸಂವಿಧಾನವು ನೀಡಿದ ಆ ಸಾಮಾಜಿಕ ಒಪ್ಪಂದದಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದಿದ್ದಾರೆ. ಕಾನೂನು ಪಾಂಡಿತ್ಯವು ನಮಗೆ ಇದನ್ನು ಕಲಿಸಿದೆ.

ಆದರೆ ಭಾಗವತ್ ಅವರು ಭಾರತದ ಗತಕಾಲವನ್ನು ಮರುಹೊಂದಿಸಲು ಬದ್ಧವಾಗಿರುವ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರಾಗಿ ತಮ್ಮ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಭಾರತೀಯ ಸಂವಿಧಾನವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುವವರು ಬಳಸುತ್ತಿರುವ 'ನಾಗರಿಕತೆಯ ರಕ್ಷಣೆ'ಯ ವಾದದ ಕಥೆಯೇನು? ಶಬರಿಮಲೆಯಲ್ಲಿ ಋತುಸ್ರಾವವಾಗುವ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಪೂಜೆ ಮಾಡಲು ಅವಕಾಶ ನೀಡುವ ಕುರಿತಾದ ವಾದಗಳನ್ನು ಆಲಿಸುವಾಗ (ಈ ಹಕ್ಕನ್ನು ಇದೇ ನ್ಯಾಯಾಲಯವು ಒಮ್ಮೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿತ್ತು ಮತ್ತು ನಂತರ ಮರುಪರಿಶೀಲನೆಗೆ ಒಳಪಟ್ಟಿತ್ತು), ನ್ಯಾಯಮೂರ್ತಿ ನಾಗರತ್ನ ಅವರು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು:

"ಸಂವಿಧಾನ ಪೀಠದ ಮುಂದೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಕೆಲವು ಧಾರ್ಮಿಕ ಆಚರಣೆಗಳು ಅಥವಾ ಧರ್ಮದ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರೆ, ಧರ್ಮವು ಭಾರತೀಯ ಸಮಾಜದೊಂದಿಗೆ ಆಳವಾಗಿ ಬೆಸೆದುಕೊಂಡಿರುವ ಈ ನಾಗರಿಕತೆಗೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ? ಈ ಹಕ್ಕು, ಆ ಹಕ್ಕು, ದೇವಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ತೆರೆಯುವುದು, ದೇವಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚುವುದನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿ ನೂರಾರು ಅರ್ಜಿಗಳು ಸಲ್ಲಿಕೆಯಾಗುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತವೆ.”

ಸ್ಥಿರತೆಯನ್ನು ಮುರಿಯಲಾಗದು

ಅವರು ಮುಂದುವರಿಸಿ, "ಅದರ ಎಲ್ಲಾ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ, ಅರ್ಥ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಎಲ್ಲದರ ಹೊರತಾಗಿಯೂ, ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸ್ಥಿರತೆ ಇದೆ, ನಾವು ಆ ಸ್ಥಿರತೆಯನ್ನು ಮುರಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ" ಎಂದರು. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ, ಸಂವಿಧಾನ ಪೀಠವು ನಾಗರಿಕತೆಯನ್ನು ಏರುಪೇರು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ...

ಹಾಗಾದರೆ, 'ಸ್ಥಿರ ನಾಗರಿಕತೆಯ ನೈತಿಕತೆ' ಎಂಬ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯು ಸಂವಿಧಾನದ ನೈತಿಕತೆ, ಹಕ್ಕುಗಳು ಮತ್ತು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಸಂಘರ್ಷಕ್ಕೆ ಇಳಿಯುತ್ತದೆ; ಮತ್ತು (ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತ) ರಾಷ್ಟ್ರದ ನೈತಿಕ ಅಧಿಕಾರದ ಮುಂದೆ ರಾಜ್ಯದ ಕಾನೂನುಬದ್ಧ ಅಧಿಕಾರವು ಮಂಡಿಯೂರುತ್ತದೆ. ನಾವು ಯಾವುದನ್ನು ಎತ್ತಿಹಿಡಿಯುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಮರುಪರಿಶೀಲಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ಭಾಗವತ್ ಅವರು ದಶಕಗಳ ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಸಂಶೋಧನೆಯನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅದೇ ರೀತಿ, ಗೌರವಾನ್ವಿತ ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರು ದಶಕಗಳ ಜನಾಂಗೀಯ ಕ್ಷೇತ್ರಕಾರ್ಯ, ಮಾನವಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಸಂಶೋಧನೆ ಮತ್ತು ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮವನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿದ್ದಾರೆ, ಇವೆಲ್ಲವೂ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಶಬರಿಮಲೆ ಯಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಆಗಿರುವ ಪ್ರಮುಖ ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನು ದಾಖಲಿಸಿವೆ.

1950ರ ದಶಕದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ 50,000 ಭಕ್ತರಿಂದ ಆರಂಭವಾದ ಈ ಯಾತ್ರೆ, ಈಗ ವಾರ್ಷಿಕವಾಗಿ ಸುಮಾರು 50 ಲಕ್ಷದಷ್ಟು ಸ್ಫೋಟಕ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ. ಪರಿಸರ ಕಾಳಜಿಗಳು ಮತ್ತು ಸರ್ಕಾರದ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳು ಈ ಯಾತ್ರೆಯ ಸ್ವರೂಪವನ್ನೇ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮರುರೂಪಿಸಿವೆ. ಯಾತ್ರೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ಕೂಡ ಸ್ವಯಂಪ್ರೇರಿತವಾಗಿ ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಿದೆ. ಇದನ್ನು ರಾಜನ್ ಗುರುಕ್ಕಲ್, ರಾಜು ಮತ್ತು ರಾಧಿಕಾ ಶೇಖರ್, ಒಸೆಲ್ಲಾ ದಂಪತಿಗಳು ಮತ್ತು ಆರ್. ಡೆಲೇಜ್ ಅವರಂತಹ ಅನೇಕ ವಿದ್ವಾಂಸರು ದಾಖಲಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಈ ಯಾತ್ರೆಗೆ ಅಗತ್ಯವಿರುವ ನಿಯಮಗಳು—ಅಂದರೆ ಯಾತ್ರಿಕರು ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯದ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾದ ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ, ಮಾಂಸ, ಮದ್ಯ ಮತ್ತು ಲೈಂಗಿಕತೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕಾದ, ಮಾಲೆ ಮತ್ತು ಕಪ್ಪು ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಧರಿಸಬೇಕಾದ 41 ದಿನಗಳ ವ್ರತದ ಅವಧಿ—ಕೆಲಸದ ಒತ್ತಡ ಮತ್ತು ಕೌಟುಂಬಿಕ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿ ಈಗ ಸಡಿಲಗೊಂಡಿವೆ.

ಮೂಲ ಯಾತ್ರೆಯು ರೈಲು ಮತ್ತು ವಿಮಾನ ಪ್ರಯಾಣದಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ರೂಪಾಂತರಗೊಂಡಿದೆ ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಹೊಸ ಆಚರಣೆಗಳು ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿವೆ. ಶಬರಿಮಲೆಗೆ ಹೊರಡುವ ಕೇವಲ ಒಂದು ವಾರ ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ಮಾಲೆ ಧರಿಸುವವರ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಅನೇಕ ಸಂಶೋಧನೆಗಳು ಮತ್ತು ವರದಿಗಳು ಪ್ರಕಟವಾಗುತ್ತಿವೆ.

ಯಾವುದೂ 'ಪವಿತ್ರವಾಗಿ ಅಥವಾ ಮೂಲ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ' ಉಳಿಯದಿದ್ದಾಗ, ಶಬರಿಮಲೆಯಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿಹಿಡಿಯುವ ಸಂಪೂರ್ಣ ಹೊರೆ ಈಗ ನಿಷೇಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ಋತುಸ್ರಾವದ ಮಹಿಳೆಯರ ಮೇಲಷ್ಟೇ ಬಿದ್ದಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ, ಗೌರವಾನ್ವಿತ ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರು ತಾವು ಯಾವ ನಾಗರಿಕತೆಯ ನಿರಂತರತೆಯನ್ನು ಉಳಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಆಲೋಚಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ.

ನಾಗರಿಕತೆ ಎಂಬುದು ಕೇವಲ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದೇ?

ಬಿಕ್ಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿರುವ 'ನಾಗರಿಕತೆ' ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಯರೇ ಆ ಸಂಪ್ರದಾಯದ ವಾಹಕರಾಗಬೇಕು ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆ ನಾವು ಎರಡು ಶತಮಾನಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲದಿಂದ ಚರ್ಚೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ವಿಧವೆಯರ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ (ಸತಿ ಪದ್ಧತಿ) ಮತ್ತು ಕೆಳಜಾತಿಯವರ ದೇವಸ್ಥಾನ ಪ್ರವೇಶದಂತಹ ಆಚರಣೆಗಳಿಗೆ ಇರುವ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರದ ಅನುಮೋದನೆಗಳ ಪ್ರಕಾರ ನಾವು ನಡೆಯಬೇಕೇ ಅಥವಾ ನೈತಿಕತೆಯ ಹೊಸ ಮಾನದಂಡದ ಪ್ರಕಾರ ನಡೆಯಬೇಕೇ?

ಹಕ್ಕುಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಭಾರತೀಯ ಕುಟುಂಬಗಳ ಒಳಗೆ, ಮಣ್ಣಿನ ಪಾತ್ರೆಗಳ ಅಂಗಡಿಗೆ ನುಗ್ಗಿದ ಗೂಳಿಯಂತೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಬೇಕೇ? ಅಥವಾ ನ್ಯಾಷನಲ್ ಕ್ರೈಮ್ ರೆಕಾರ್ಡ್ಸ್ ಬ್ಯೂರೋ (NCRB) ವರದಿಗಳು ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಅಪಾಯಕಾರಿ ಎಂದು ತೋರಿಸುವ ಹಿಂಸಾತ್ಮಕ ಪಿತೃಪ್ರಧಾನ ಕುಟುಂಬಗಳಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆಯರು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ 'ಸಹಿಸಿಕೊಂಡು ಮತ್ತು ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು' ಇರಬೇಕೇ?

ಮದುವೆಯ ವಯಸ್ಸನ್ನು 12 ವರ್ಷಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿಸುವುದನ್ನು ತಡೆಯಲು ಮದನ್ ಮೋಹನ್ ಮಾಳವೀಯ ಅವರು ಹಿಂದೂ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದಾಗ, ಅಖಿಲ ಭಾರತ ಮಹಿಳಾ ಸಮ್ಮೇಳನವು 1920 ರ ದಶಕದಲ್ಲೇ, "ನಮಗೆ ಹೊಸ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳು ಬೇಕು" ಎಂದು ಹೇಳಿತ್ತು.

ಈಗ ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಸಂವಿಧಾನ ಎಂಬ ಹೊಸ 'ಶಾಸ್ತ್ರ' ಇದೆ. ಹೊಸ ದೃಷ್ಟಿಕೋನಗಳು ಮತ್ತು ನೈತಿಕತೆಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುವ ಅದರ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಲು ನಾವು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡಬೇಕು. ಸುಮಾರು 200 ವರ್ಷಗಳಷ್ಟು ಹಳೆಯದಾದ ಆ ವಾದವನ್ನು ನಾವು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಮುನ್ನೆಲೆಗೆ ತರಬಾರದು. ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಯರು ಬೆಲೆ ತೆತ್ತರೆ ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮ 'ನಾಗರಿಕತೆ' ಉಳಿಯುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಈ 'ನಾಗರಿಕತೆಯ ಆತಂಕ' ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದೇ ವಸಾಹತುಶಾಹಿ ಆಡಳಿತದ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಅನುಮಾನವಿಲ್ಲ.

Disclaimer: ವಿವಿಧ ವಲಯಗಳಿಂದ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ಕಲೆಹಾಕಿ ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸಲು ದ ಫೆಡರಲ್, ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಲೇಖನಗಳಲ್ಲಿನ ಮಾಹಿತಿ, ಕಲ್ಪನೆಗಳು ಅಥವಾ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಲೇಖಕರದ್ದಾಗಿದ್ದು, ಅವು ʼದ ಫೆಡರಲ್‌ ಕರ್ನಾಟಕʼದ ದೃಷ್ಟಿಕೋನಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಮೂಲ ಲೇಖನ ' ದ ಫೆಡರಲ್‌' ಇಂಗ್ಲಿಷ್‌ ಜಾಲತಾಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿದೆ.